De toekomst is nu
Geconfronteerd met het vroegtijdig verlies van mijn vader vond ik soelaas in boeken. Ik raakte gefascineerd door filosofen, Bukowski en theater. Lezen gaf taal aan mijn emoties en vorm aan mijn gedachten. Verhalen vertellen werd een manier om eenzaamheid en verdriet een gezicht te geven dat gezien mocht worden.
Die narratieve beeldtaal is de voedingsbodem waarmee ik mijn kleurrijke universum vormgeef; in mijn werk breng ik dit samen in een landschap van lichamen en klanken om in te verdwalen, een spel van samenhang en chaos om langzaam te ontwaren.
Céline Camps 